Voor alle fantasievolle Lees & Luister lezers!

Die onze column hebben gelezen in het herfstnummer van Lees & Luister.
Hierbij de tekst waar jullie je fantasie op los kunnen laten.

Terwijl de wind door de drie hoge bomen en een paar verdwaalde struiken waait,
maakt ie flinke golfjes op het water waar de kleine jongen naar staart.
De jongen voelt zich verloren onder zijn zelfgebouwde hut (als je het al zo kunt noemen).
In de lucht vliegt één vogel tegen een donkere achtergrond van onstuimige wolken, die het lot van de jongen lijkt te delen.
De kerkklok in de verte roept hoeveel uren er vandaag al zijn verstreken.
De jongen hoort het niet maar voelt het wel; zijn lijf is moe.

Veel plezier ermee gewenst!

Elise Walinga